LIBIE
Per jeep door de Fezzan
- Per jeep door de Akakus
- Kamperen in een uniek natuurdecor
- Ideale instapreis voor woestijnbeleving
Libië is een merkwaardig land, Afrikaans maar ook puur Arabisch, islamitisch en socialistisch. libiërs zijn anders dan hun verfranste Magrebijnse buren (ten westen) en de verstedelijkte Egyptenaren (ten oosten). De tijd heeft er stilgestaan. Het volkskarakter heeft haar roots van de eigenzinnige woestijnbewoner bewaard. Het is een land zonder zoetwaterbronnen, maar de economie drijft letterlijk op petroleum van hoge kwaliteit. Ingesloten tussen natuurlijke grenzen, de zee in het noorden en de Sahara in het zuiden schreef het land haar geschiedenis in kolossale stedelijke constructies aan de kust en anderzijds in de rotsen uitgehouwen en geschilderde prehistorische graffiti in de door duinen beschermde Akakus bergketen.
Tripoli ligt aan zee en is mediterraan van sfeer. Het oude centrum bestaat uit een elegante Italiaans koloniale wijk en een bruisende Turkse Medina. Door afwezigheid aan buitenlandse bezoekers heeft de stad de 21ste eeuw bereikt zonder de ziektes van naburige Arabische hoofdsteden. Een boogscheut van de hoofstad liggen de goed bewaarde resten van een rijke Romeinse beschaving.
In de nabijheid van bergketens woonden mensen in lang vervlogen tijden in oerwouden en savannes die doorheen de tijd uitdroogden en woestijn werden. Zij schilderden hun omgeving op de rotswanden. Met een antropologisch oog vertellen ze het verhaal van het dagelijks leven duizenden jaren geleden. Dansende, jagende, vrijende, reizende en vechtende voorouders passeren de revue in heldere kleuren geschilderd of met kunstige hand uitgehouwen.
Een duinenvallei verbindt de zandwoestijn met het zandsteengebergte. In een labyrint van valleien en zijdalen getuigen fijn uitgekerfde rotsblokken en met oker gelijnde bergwanden van de aanpassing van de fauna aan het gewijzigde klimaat.
Zwarte steenpilaren in het gele zand en palmboomtrossen aan de rand van blauwe meren tussen eindeloze duinen dagen door hun ongerepte schoonheid de argeloze bezoeker uit. Vele reizigers raken meteen betoverd door de weidsheid, de steeds wisselende vormen en licht; fris ochtendlicht, fel en hard middaglicht, en na een soms vlammend rode zonsondergang kleurt de zachte avondzon de woestijn in pasteltinten, waarna het licht uitgaat voor de nacht.
